Δεν θα σας περάσει . . .

                                                 

   

    Δυστυχώς, το πρώτο μου κείμενο τυχαίνει να το γράφω σε μια καταραμένη μέρα για την ομάδα του τριφυλλιού, όπως αποδεικνύει η πρόσφατη ιστορία μας τους τελευταίους 4 μήνες. Σήμερα, 4 Μαρτίου, η ομάδα μας υποχρεώθηκε να χάσει με 0-2 από τον ΠΑΟΚ. Αντίστοιχες γκέλες είχαμε κάνει και στις 4 Φεβρουαρίου, χάνοντας 1-0 από τον Λεβαδειακό, στις 4  Ιανουαρίου φέρνοντας 1-1 με τον Παναιτωλικό και στις 4 Δεκεμβρίου, γνωρίζοντας την πρώτη μας ήττα με 1-3 από τον Άρη. Αποφράδα μέρα λοιπόν η σημερινή, αλλά αυτή τη φορά η γκέλα είχε ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, το οποίο εντοπίζεται στην τραγική διαιτητική συμπεριφορά του Βοσκάκη. Συμπεριφορά που σαφώς δεν αντιμετωπίζουμε πρώτη φορά.  

     Πριν αρχίσω να αναλύω τις σκέψεις μου θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τη σελίδα που μου έδωσε τη δυνατότητα να δημοσιεύω τα κείμενά μου στο blog. Είναι σημαντικό να ακούγονται καθαρές, σταράτες, Παναθηναϊκές φωνές, χωρίς αυτές να παρακινούνται από συμφέροντα και εργοδοσίες. Με οδηγό λοιπόν τη συγκεκριμένη λογική και προσπαθώντας να λέω πάντα την αλήθεια, θα ξεκινήσω σήμερα να εκφράζω τις απόψεις μου, αναλύοντας το σφάξιμο με το βαμβάκι, το οποίο έκανε σήμερα στον Παναθηναϊκό ο προκλητικός (για όσους ξέρουν τι γίνεται στο ελληνικό πρωτάθλημα) Βοσκάκης. Πέντε λεπτά μετά την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου, μετά από λάθος αντίδραση του Σαριέγκι, ο Αθανασιάδης βρέθηκε μπροστά από τον Βάσκο αμυντικό και τότε, στη μεταξύ τους διεκδίκηση, ο διαιτητής της αναμέτρησης επινόησε πέναλτι εις βάρος της ομάδας μας, το οποίο εκτέλεσε εύστοχα ο Λίνο. Από εκεί και πέρα, ο Παναθηναϊκός προσπάθησε να αντιδράσει, πίεσε, έκανε κάποιες ευκαιρίες, ανέβηκε στην επίθεση και τελικά αυτό τον οδήγησε στο να δεχτεί και δεύτερο γκολ, από τον Σαλπιγγίδη αυτή τη φορά (τον οποίο προσωπικά σέβομαι και εκτιμώ). Τότε ακολούθησε το θέατρο του παραλόγου, με τον Βοσκάκη να καταλογίζει στο 92^ο λεπτό ανύπαρκτο πέναλτι υπέρ της ομάδας μας, όταν σαφώς όλα είχαν τελειώσει. Ένα πέναλτι, που οφείλουμε να πούμε πως δεν θα το σφύριζε ούτε ο Φερέιρα. Τίποτα δεν είναι τυχαίο, τίποτα απολύτως. Ιδίως όταν έχει να κάνει με την ομάδα της παράγκας, των κασετών, του κοκκαλιάρη, του χοντρού, του Καραϊσκάκη κτλπ. Αδικήθηκε ο Παναθηναϊκός, αλλά αδικήθηκε και ο ΠΑΟΚ, αυτό θα λένε τώρα οι εφημερίδες, αυτό θα ακούμε αύριο όλοι στο σχολείο, το Πανεπιστήμιο, στη δουλειά. Και τι να απαντήσεις; Να ασχοληθείς ξανά; Μέχρι πότε; Και όλα αυτά, ενώ ταυτόχρονα στο ματς του Ολυμπιακού με τον ΟΦΗ στην Κρήτη τα σφυρίγματα έφερναν την ομάδα του Πειραιά όλο και πιο κοντά στο αντίπαλο τέρμα. Για να μην σχολιάσουμε το αμφισβητούμενο φάουλ – πέναλτι του Τοροσίδη, που αυτή τη φορά όμως δεν τον οδήγησε στο να κοπανάει τοίχους και αποδυτήρια, ούτε να βρίζει. Μήπως γιατί αυτή τη φορά η αμφισβητούμενη φάση ήταν κατά της ομάδας του; Aς μας απαντήσει ο κύριος Fair Play.  

   Δεν μου αρέσει καθόλου να μιλάω για διαιτησίες και θέλω να επικεντρώνομαι μόνο στην ομάδα μου και την απόδοσή της, αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να μην το κάνω καθόλου. Δεν μας αφήνουν. Έχουμε βαρεθεί κάθε φορά τα ίδια και τα ίδια. Η οργή ξεχειλίζει και η αδικία μας πνίγει. Και είμαστε άνθρωποι, δεν μπορούμε κάθε φορά να σιωπούμε. Ο Παναθηναϊκός σήμερα μπορεί να μην έφθασε σε πολύ υψηλά αγωνιστικά επίπεδα, αλλά σίγουρα ήταν καλύτερος του ΠΑΟΚ και του άξιζε η νίκη. Μια νίκη που δεν ήρθε ποτέ. Η κόκκινη προπαγάνδα και τα μέσα μαζικού αποπροσανατολισμού, όπως πολύ σωστά ειπώθηκε στο προηγούμενο κείμενο που δημοσιεύτηκε στο blog, προσπαθούν να μας πείσουν πως ο Παναθηναϊκός ευνοείται, όταν σήμερα πάλι φάνηκε ξεκάθαρα ποιος κάνει κουμάντο στο παρασκήνιο, ότι ο ΠΑΟΚ είναι παράρτημά μας, όταν σήμερα μας νίκησε 2-0, ότι ο Χαλκιάς τα τρώει επίτηδες από την πρώην ομάδα του, όταν σήμερα αναδείχθηκε MVP, πιάνοντας τα άπιαστα και ότι ο Σαλπιγγίδης είναι φιλοπαναθηναϊκός και ανοίγει το τείχος στις εκτελέσεις φάουλ για να σκοράρουμε, όταν σήμερα μας καταδίκασε σημειώνοντας το τελικό 0-2. Και από αύριο το θέατρο συνεχίζεται.

      Όλα αυτά μικρή σημασία έχουν. Σημασία έχει ότι η ομάδα μας βρέθηκε μετά από πολύ καιρό στη δεύτερη θέση, με έναν βαθμό διαφορά από την κορυφή, αλλά τίποτα δεν έχει τελειώσει. Νίκη θέλαμε στο ντέρμπι της 18^ης Μαρτίου πριν το ματς με τον ΠΑΟΚ, νίκη θέλουμε και τώρα. Το μόνο που χάσαμε, προς το παρόν, είναι η προοπτική της ισοπαλίας, την οποία ούτως η άλλως δεν κυνηγήσαμε ποτέ. Το ματς το θέλουμε και θα το κερδίσουμε. Όπως κάναμε πέρσι και στους δύο αγώνες. Μικρό το κακό λοιπόν φίλοι μου από το σημερινό αγώνα. Όσο και να πληγωθήκαμε από το αποτέλεσμα, όσο και αν μερικοί σήμερα μείναμε μέσα μόνο και μόνο επειδή δεν είχαμε τη διάθεση ούτε να βγούμε από το σπίτι, η αλήθεια είναι ότι μικρό το κακό. Είμαστε Παναθηναϊκός και πάντα οφείλουμε να κερδίζουμε (όχι όπως οι άλλοι, αλλά μέσα στο γήπεδο) και όταν χάνουμε αυτό μας στεναχωρεί πολύ, ιδίως όταν έχει βάλει το χεράκι της και η διαιτησία. Όμως, το πρωτάθλημα έχει δρόμο ακόμα και πιστεύω βαθειά πως όσο και να επιμένουν, αυτό το πρωτάθλημα θα γίνει δικό μας. Σαλιγκάρια, ό,τι και να κάνετε, όσο και να φωνάξετε, ό,τι κι αν επιστρατεύσετε, όση προπαγάνδα κι αν χρησιμοποιήσετε, αυτό το πρωτάθλημα ξεκίνησε για να βαφτεί πράσινο. Δεν θα σας περάσει . . .

Υ.Γ.1. Σηκώστε το κεφάλι, ανοίξτε τα μάτια και τα αυτιά σας, μην απαντάτε σε προκλήσεις, σταθείτε στο πλευρό της ομάδας μας και μην απογοητεύεστε. Είμαστε ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ.    

Υ.Γ.2. Οε Οε Οε, Οε Οε Οε Πρωταθλητή σε θέλουμε Παναθηναϊκέ…