Συννεφιασμένη Κυριακή

     Τη στιγμή που γράφω το παρόν κείμενο, η ώρα είναι 12:45 και μόλις έχω γυρίσει από το γήπεδο, ενώ κανονικά η απόσταση από το σπίτι μου είναι  μόνο 40 λεπτά περίπου. Τα πόδια μου δεν με κρατούσαν να σηκωθώ από εκεί,  από τη θύρα 15, που ήμουν απόψε. Έβλεπα το Ο.Α.Κ.Α. να καίγεται και μαζί με αυτό ένα κομμάτι της ιστορίας της ομάδας μου, το οποίο μάλιστα γραφόταν εκεί μπροστά μου απόψε.  Δεν έχω ξανανιώσει ποτέ στη ζωή μου τόσο άσχημα σε αθλητικό επίπεδο, καθώς οι σκηνές που βιώσαμε σήμερα, εμείς που ήμασταν στο γήπεδο, ήταν πραγματικά τραγικές. Δεν θέλω να ψάξω τις σωστές λέξεις, να προσέξω το συντακτικό και την ορθογραφία μου, δεν έχω κουράγιο. Θέλω απλά να εκφράσω την απερίγραπτη θλίψη που ένοιωσα απόψε στο Ο.Α.Κ.Α. στο ντέρμπι με τον διορισμένο.

     Το ρολόι έδειχνε το 82^ο λεπτό, όταν το παιχνίδι διεκόπη οριστικά, εξαιτίας κάποιων ανεγκέφαλων, οι οποίοι ίσως θεώρησαν πως με το να δημιουργήσουν χάος κάνουν καλό στην ομάδα μας.  Δεν με ενδιαφέρει αν η αστυνομία προκάλεσε, δεν με απασχολεί αν τα ματ το ξεκίνησαν, αλλά κοιτάω το αποτέλεσμα. Αυτό ήταν ένα φλεγόμενο ολυμπιακό στάδιο με πάνω από 25 μικρές εστίες φωτιάς, εκατοντάδες μπουκάλια να εκτοξεύονται στο γήπεδο, βρισιές προς την αστυνομία και γέλια. Ναι, καλά ακούσατε, γέλια, χαβαλές και απεριόριστη πλακίτσα. Το ρολόι τρέχει προς το 90^ο λεπτό, ο πίνακας δείχνει 0-1 με τον Ολυμπιακό, το πρωτάθλημα χάνεται και 5 τσιγγανάκια με τα σημαιάκια του κόρνερ στο χέρι εκτελούν πέναλτι, ενώ ένα πολύ μεγάλο μέρος του κόσμου ζητωκραυγάζει στα γκολ. Παναθηναϊκοί γελάνε, τραβάνε βίντεο, παίρνουν τηλέφωνα φίλους, ψάχνουν μπουκάλια γεμάτα με νερό και εγώ εκεί, αμίλητος, να προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει. Τι μας συμβαίνει. Κάποια στιγμή σηκώνομαι και αρχίζω και φωνάζω να σταματήσουν όλοι να πετάνε μπουκάλια και να ανάβουν φωτιές, τους κατηγόρησα πως συμπεριφέρονται χειρότερα και από τους Ολυμπιακούς στο περσινό ματς στο Καραϊσκάκη, για το οποίο τόσο κατακρίνουμε τους βρώμικους επιστήμονες. Κάποιοι είπαν πως έχω απόλυτο δίκιο, κάποιοι άλλοι με χλεύασαν, αλλά δεν άκουγα ούτως η άλλως. Το μόνο που σκεφτόμουν είναι πως μπορώ να κάνω κάτι για να σταματήσω αυτό που γίνεται. Κάθε μπουκάλι που έπεφτε ήταν και ένα δάκρυ στα μάτια μου, κάθε φωτιά που άναβε στο Ο.Α.Κ.Α. στην ψυχή μου φάνταζε ως μικρή φλόγα πάνω στο ταλαιπωρημένο, τελευταία, σώμα του Παναθηναϊκού μας. Χωρίς συστολή λοιπόν, θα ήθελα να πως ντροπή σας. Ντροπή σε όλους εσάς που σήμερα γίνατε πρωταγωνιστές της χειρότερης παναθηναϊκής στιγμής της ζωής μου.

     Ξέρω πως η θύρα 13 ήταν άψογη και ότι οι μπαχαλάκηδες ήταν οργανωμένοι καλά με προσχεδιασμένες κινήσεις, πολύ προσεχτικά εφαρμοσμένες, αλλά όλο το γήπεδο θα περίμενα να αποδοκιμάσει περισσότερο αυτές τις πράξεις και όχι να συμμετέχει. Η θύρα 13 είδαμε όλοι όσοι ήμασταν μέσα πόσο προσπάθησε να κρατήσει τα πράγματα σε μια τάξη. Όσο μπορούσε. Αλλά, τελικά, το αποτέλεσμα είναι πως δεν μπορώ να ξεχάσω την εικόνα της φωτιάς και τον ήχο των γέλιων και του ΓΚΟΛ όταν το παιδάκι «έβαλε το πέναλτι» στο 90’. Αν υπάρχει κλίμακα μέτρησης του Παναθηναϊκού οπαδού, τότε ή εγώ είμαι πολύ χαμηλά στη συγκεκριμένη κλίμακα ή όλοι αυτοί σήμερα δεν πρέπει να ξαναπατήσουν γήπεδο ποτέ. Γιατί φίλοι μου, σήμερα, θα προτιμούσα να είχαμε φάει κι ένα ακόμα γκολ, αλλά να μην είχε γίνει ό,τι έγινε. Ο λόγος είναι ότι όσο κι αν η ιστορία μας επιβάλλει νίκες, θριάμβους, πρωταθλήματα, ακόμα περισσότερο μας επιβάλλει ήθος, μαθήματα κερκίδας, αξιοπρέπεια. Ό,τι και να κάνουν, την ιστορία του Παναθηναϊκού μας δεν μπορούν να την αμαυρώσουν. Όμως, και μόνο που απόψε ανησύχησα μήπως και χάθηκε κάτι, δεν συγχωρώ κανέναν. Ντροπή…  

     Μετά τη διακοπή του αγώνα και αφού πέρασε το πρώτο μισάωρο, κατέβηκα κάτω στο γήπεδο, μάζεψα 2 μπουκάλια και τα πέταξα σε ένα κάδο. Θεώρησα πως είναι μια συμβολική κίνηση: ενώ πολλοί πέταξαν από ένα μπουκάλι στο γήπεδο, εγώ μάζεψα 2 από αυτό. Δεν μπορούσα και δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο. Και αυτό με πληγώνει περισσότερο. Δεν επικεντρώνομαι καθόλου στα αγωνιστικά (δεν ήμασταν, η αλήθεια είναι, συνολικά, καθόλου καλοί), ούτε στις πιθανές ποινές που μας περιμένουν. Έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε με αυτά. Αυτό που απόψε θα με κάνει να μην κοιμηθώ είναι το χάος που δημιουργήθηκε από άτομα που ουδεμία σχέση έχουν με τον Παναθηναικό μου. Δεν είμαστε Ολυμπιακός, πάρτε το χαμπάρι. Έτσι όπως μας θέλετε εσείς, ποτέ μας δεν θα γίνουμε εμείς. Συννεφιασμένη από καπνούς Κυριακή απόψε . . . Ξημερώνει μια ηλιόλουστη Δευτέρα για όλους ελπίζω.

Υ.Γ.1 Κόψτε τις μ@λ@κ**ς

Υ.Γ.2 ΠΑΟ – ΘΡΗΣΚΕΙΑ – ΘΥΡΑ 13 ! Σηκώνουμε κεφάλι . . .

Υ.Γ. 3 Ντροπή στους αστυνομικούς που προκάλεσαν (δεν αφήνω απ’έξω κανέναν «ένοχο»)